من باب اینکه این ایام دوستان یکی یکی مشغول پایین کشیدن چیزشان یعنی همان کرکره کامنت‌شان هستند، معروض مي‌داريم كه ما كه فضول الممالک باشيم از همان اول آن چيزمان پايين بود. دليلش را هم شما نپرسيد كه زبانم لال هم نام ما می‌شويد و كمي صبر كنيد تا خودمان بفرماييم.
ببين قربانت گردم، شمايي كه اين‌را مي‌خواني خيال برت ندارد كه جماعت وبلاگ خوان از هر هزارتايشان يكي مثل شما اهل فضل و كمال مي‌شود ها!، نخير، اين‌جورها نيست! اين جماعت دور از جان شما،خيلي بی معرفت‌تر و بی‌كمال‌تر از اين حرف‌هاست. حالا بفرماييد ببينيم اين‌ها با اين بی كمالی چه گلی به سرما می‌خواهند بزنند؟ غير اين است که يا مي‌خواهند قربان صدقه ما بروند و خودشان را لوس كنند که هیچ خوشمان نمی‌آید يا آنكه مارا توی رودربايستی قرار بدهند كه ما با اين همه مشاغل مهم مملكتی و بلكه جهانی و با این همه هیت ، يك كاره برويم تو وبلاگ آنها فرمايشات بفرماييم؟ يا آن‌كه از همه اين‌ها بدتر بیایند دست و رو نشسته از ما ایراد هم بگیرند؟ مگر ما دور از جان شما مغز حمار نوش جان کرده‌ایم که یک جایی به نام نظرخواهی برای این جماعت باز کنیم تا گلاب به رویتان هرکس تنگش گرفته بود و دل‌پیچه‌ای چیزی داشت بیاید آنجا.
البته جسارت نشود منظور ما آن نودونه درصدی نیست که مثل دسته گل ساکت می‌آیند و ساکت می‌روند، ما هرچه می‌کشیم از آن یک درصد دیگر است که می‌خواهند برای ما افاضه فضل کنند.
فلذا ما اگر سرمان برود کامنت‌مان باز نمی‌شود. حالا دشمنان هرچه می‌خواهند بگویند، ما گول این حرف‌ها را نمی‌خوریم. ما مثل این ستون بغلی نیستیم که گدای فرمایشات عوام باشیم. ما خودمان جامع همه کمالاتیم و اگر هم کسی از سن و سال و فرم دماغ و دوربازوی ما بپرسد با همین عصای آقا جان مرحوممان همچین می‌زنیم توی فرقش که صدایش توی گویانیوز که سهل است، توی خبرچین خودمان هم بپیچد.